हैप्पी स्लैपिंग

हैप्पी स्लॅपिंग

2000 च्या दशकातील या घटनेने स्मार्टफोन संस्कृती, व्हॉयरिझम आणि अनफ़िल्टर्ड हिंसाचार यांचे एक अस्वस्थ करणारे मिश्रण उघड केले. तरुणांनी अनोळखी लोकांवर - अनेकदा बेघर, वृद्ध किंवा इतर असुरक्षित गटांवर - अचानक केलेल्या हल्ल्यांचे दस्तऐवजीकरण केले आणि हे व्हिडिओ सोशल मीडियावर शेअर केले. कॅमेरा साक्षीदार न राहता सक्षमकर्ता बनला. हे कृत्य दस्तऐवजीकरणामुळे घडले असते किंवा घडले नसते; प्रेक्षकांसाठी केलेले प्रदर्शन *हेच* खरे कृत्य होते.

चित्रपट निर्मात्यांसाठी, हे ऐतिहासिकदृष्ट्या एक दुर्मिळ घटना नाही. हे त्या क्षणाचे प्रतीक आहे जेव्हा कायदेशीर दस्तऐवजीकरण आणि हिंसाचारात सहभाग यांच्यातील रेषा पुसट झाली. जो चित्रित करतो, तो दृश्याचा सह-निर्माता बनतो - हेतुपुरस्सर असो वा नसो. सेटवर किंवा लोकेशन स्कॉउटिंग करताना, आपल्याला या नैतिक वास्तवाला सतत सामोरे जावे लागते: एका फीचर फिल्ममध्ये चित्रित केलेल्या हल्ल्यात आणि वापरकर्ता-निर्मित सामग्री व्हिडिओमध्ये चित्रित केलेल्या हल्ल्यात काही फरक आहे का? कायदेशीरदृष्ट्या? मानसिकदृष्ट्या? नैतिकदृष्ट्या? कॅमेरा स्वतः उत्तर देत नाही.

जेव्हा निर्मिती शहरी हिंसाचाराच्या संदर्भात चित्रित केली जाते, तेव्हा हे व्यावहारिकदृष्ट्या महत्त्वाचे ठरते. 'वास्तववादी' दिसण्याच्या इच्छेमुळे 'हॅप्पी स्लॅपिंग'च्या सौंदर्यशास्त्राची अनियंत्रित नक्कल होऊ शकते: जंप-कट, स्मार्टफोन-पीओव्ही, अस्थिर हँडहेल्ड दृष्टीकोन, ऑफ-स्क्रीन हल्लेखोरांचे हसणे. हे व्हिज्युअल कोड विषारी बनले आहेत. ते खऱ्या गुन्हेगारांनी तयार केले आणि नंतर काल्पनिक कामांमध्ये पुनरुत्पादित केले गेले, ज्यामुळे दस्तऐवजीकरण आणि दिग्दर्शन यांच्यातील रेषा आणखी पुसट झाली.

लेक्सिकॉन एंट्री येथे आहे कारण 'हॅप्पी स्लॅपिंग'ने चित्रपट संस्कृतीवर कायमस्वरूपी परिणाम केला आहे - सौंदर्यशास्त्रीय कोड्सने नव्हे, तर जबाबदारीच्या प्रश्नाने. जेव्हा तुम्ही हिंसेचे दृश्य चित्रित करता, तेव्हा तुम्ही आपोआप विचारत नाही: "हे विश्वासार्ह वाटते का?" त्याऐवजी, तुम्ही विचारता: "मी अशा पद्धतीचे उदात्तीकरण करत आहे का ज्यामुळे खऱ्या लोकांना दुखावले आहे?" हा नैतिक प्रवचन नाही. हे कौशल्य आहे. जो डीओपी हे दुर्लक्षित करतो, तो अंधारात काम करत असतो.