शारीरिक कॉमेडी

शरीर हास्याचे यंत्र बनतो. तुम्ही संवादऐवजी वेळेचे नियोजन, वजन, गुरुत्वाकर्षण आणि जागेचा वापर करता. एक अभिनेता जो काल्पनिक रेषेवर अडखळतो, दरवाजाचा अंदाज चुकवतो आणि त्यात आदळतो, चेहऱ्यावरील भाव जो दोन सेकंदांपेक्षा जास्त काळ टिकतो - हे तुमचे साहित्य आहे. शारीरिक विनोद हा ऐकण्याऐवजी पाहण्यावर आधारित असतो. तो मूकपटात तसेच आधुनिक ॲक्शन-ब्लॉकबस्टरमध्येही चालतो, कारण तो हालचालींच्या अशा पद्धतींवर अवलंबून असतो ज्या सार्वत्रिकपणे समजण्यासारख्या आहेत.

दिग्दर्शन करताना याचा अर्थ असा होतो: तुम्ही नृत्याप्रमाणे हालचालींचे नियोजन करता. प्रत्येक पाऊल, प्रत्येक हाताची स्थिती, प्रत्येक डोक्याची हालचाल अचूक असावी लागते. यामुळे शारीरिक विनोद केवळ स्लॅपस्टिकपेक्षा वेगळा ठरतो - स्लॅपस्टिक अधिक गोंधळलेला, हेतुपुरस्सर अव्यवस्थित असतो. शारीरिक विनोदात अचूकता असते. गमतीशीर क्षण पाहण्यासाठी कॅमेरा कुठे असावा हे तुम्ही डी.पी. (DP) सोबत ठरवता. चुकीच्या क्षणी कप उचलणारा हात - हे केवळ एका विशिष्ट दृष्टिकोनातूनच काम करते. तुम्ही अनेकदा पुनरावृत्ती करता, कारण सेकंदातील फरक गमतीशीरपणा नष्ट करू शकतो. अभिनेत्यांना सर्कस कलाकारांप्रमाणे प्रशिक्षित करावे लागते; काहींना हालचालींसाठी प्रशिक्षकाची गरज भासते.

तुमच्या संपादनाचा वेग या वेळेच्या अचूकतेला पुढे नेला पाहिजे. कट हा प्रतिक्रियेवरच बसला पाहिजे, त्याआधी किंवा नंतर नाही. संगीत मदत करते - पाय पडल्यावर बेस ड्रमचा ठोका. जेव्हा चेहरा महत्त्वाचा असतो तेव्हा प्रकाश तो उजळला पाहिजे. वस्तूंची कसरत करणारा एखादा देखावा तांत्रिकदृष्ट्या परिपूर्ण प्रकाशात चित्रित केला पाहिजे, अन्यथा वेळेचे नियोजन योग्य आहे हे दिसणार नाही.

शारीरिक विनोद महाग आणि वेळखाऊ असतो. तुम्हाला प्रशिक्षणासाठी जागा, कलाकारांसाठी सुरक्षा आणि पुनरावृत्तीसाठी अतिरिक्त वेळ लागतो. पण तो एका शब्दातही भावना व्यक्त करतो. प्रेक्षक विनोद ऐकून हसत नाही - तो मानवी अपयशावर, ओळखीच्या गोष्टींवर, रोजच्या हालचालींमधील अतार्किकतेवर हसतो. यामुळे तो कालातीत आणि संस्कृती-निरपेक्ष बनतो. स्टुडिओ सेटिंगमध्ये तो लोकेशनपेक्षा अधिक चांगला काम करतो, कारण तुम्हाला जागा, प्रकाश आणि कॅमेरा स्थितीवर नियंत्रण हवे असते.